Drodzy Bracia i Siostry,
Dzisiejszy dzień jest pełen powodów do świętowania i wdzięczności. W całym Kościele Powszechnym świętujemy jedną z najważniejszych Uroczystości Maryjnych. W Polsce uroczystość Wniebowzięcia NMP ma także wymiar patriotyczny — wspominamy Matkę Bożą jako Królową naszej Ojczyzny, zawierzamy Jej losy naszego narodu. W naszej parafii dzień dzisiejszy nabiera dodatkowej głębi: trwamy w bezpośrednim przygotowaniu do odpustu ku czci Matki Bożej Częstochowskiej, naszej Patronki, a jednocześnie przygotowujemy się do przeżywania dwóch pięknych jubileuszy — 40 lat istnienia naszej parafii oraz jubileusz kapłaństwa naszego Księdza Proboszcza.
Ewangelia dzisiejsza stawia przed nami obraz Maryi w drodze. „W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry” (Łk 1, 39). To pierwszy ważny motyw tej uroczystości — wędrówka. Maryja jest w drodze. Od chwili zwiastowania niesie w sobie Słowo — nie tylko jako przesłanie, ale jako Osobę: Chrystusa. Jej droga do Elżbiety jest czymś więcej niż zwykłą wizytą — to pierwsza lekcja tego co będzie w przyszłości zadaniem Kościoła, który od samego początku niesie światu Zbawiciela.
Spotkanie z Elżbietą jest miejscem radości, wdzięczności i uwielbienia Boga. To właśnie w tym momencie Maryja wypowiada swój hymn „Magnificat” — modlitwę, która jest nie tylko dziękczynieniem, ale i swoistą „teologią drogi”. Ona widzi, jak Bóg działa w historii, jak pochyla się nad pokornymi, jak czyni wielkie rzeczy przez małych i ubogich. Maryja uczy nas patrzeć na życie oczami wiary i odkrywać Boże działanie w wydarzeniach, które czasem wydają się codzienne i zwyczajne.
Drodzy, kiedy dzisiaj patrzymy na historię naszej parafii, też dostrzegamy wędrówkę — tę fizyczną i duchową. Niektórzy spośród nas pamiętają bardzo dobrze początki — budowę kościoła, pierwsze lata budującej się parafii. Pamiętają też wysiłek, poświęcenie, czas i serce włożone w tworzenie wspólnoty. Wielu spośród tych najbardziej zaangażowanych nie ma już dziś z nami — są po tej drugiej stronie życia, wierzymy, że blisko Boga. Ale przychodzą nowi — dzieci, młode rodziny, nowi parafianie, którzy włączają się w życie tej wspólnoty.
Każdy z nas tutaj obecnych jest jak cegiełka w tej żywej budowli, jaką jest Kościół. I to jest piękno Bożego planu: nikt nie jest zbędny, każdy jest ważny, każdy jest potrzebny. Taki jest sens Kościoła — jesteśmy wspólnotą, którą łączy przede wszystkim wiara. A tej wiary uczy nas Maryja — Ona, która pierwsza zaufała Słowu i pozwoliła, by kształtowało Jej życie.
Odpowiadamy na to wezwanie poprzez naszą pobożność, przez modlitwę, udział w Eucharystii, przez codzienne życie zgodne z Ewangelią. Dzisiejsza uroczystość mówi nam też, dokąd zmierza nasza wędrówka — do nieba. Wniebowzięcie Maryi jest znakiem i zapowiedzią tego, co Bóg przygotował dla wszystkich, którzy idą wiernie za Jego Synem. Ona jest już tam, dokąd my dopiero pielgrzymujemy.
Dlatego, świętując dziś, spoglądamy na Maryję nie tylko jak na Królową, ale przede wszystkim jak na Nauczycielkę wiary i towarzyszkę drogi. Niech nas prowadzi, abyśmy potrafili przyjmować Chrystusa i nieść Go innym. Niech nasza wspólnota, tak jak Ona, zawsze pozostaje otwarta na Słowo Boże, wierna w modlitwie i życiu codziennym.
Amen.